İçeriğe geç
Fikir Pusulası ↗

Birleşik Krallık, gitmekle tehdit eden büyük şirketleri vergilendirmekten endişelenmemeli

Yayın:

Birleşik Krallık’ta devasa miktarlarda para kazanan çok büyük şirketler var. Ve bu firmalardan bazıları, elde ettikleri gelir üzerinden çok az vergi…

bekir
Birleşik Krallık, gitmekle tehdit eden büyük şirketleri vergilendirmekten endişelenmemeli

Birleşik Krallık’ta devasa miktarlarda para kazanan çok büyük şirketler var. Ve bu firmalardan bazıları, elde ettikleri gelir üzerinden çok az vergi ödüyor.

Bu durum bazı insanları öfkelendiriyor. Sonuçta, Starbucks büyüklüğündeki –değeri 100 milyar ABD dolarından (75 milyar sterlin) fazla– bir şirketin geçen yıl Birleşik Krallık’ta hiç kurum vergisi ödememesi, hatta bir önceki yıl da ödememesi adaletsiz görünüyor.

Araştırmalar, bazı şirketlerin bunu çeşitli akıllıca stratejilerle (küçük firmaların kolayca uygulayamayacağı yöntemlerle) başardığını gösteriyor: Bu stratejiler, kârlarını yasal olarak yüksek vergili ülkelerden düşük vergili ülkelere kaydırmalarına olanak tanıyor.

Teorik olarak, bu karmaşık düzenlemelerin her biri Birleşik Krallık vergi makamları tarafından titizlikle incelenebilir.

Ancak bunu pratikte yapmak, denetim ve uygulama açısından büyük bir yük oluşturacaktır. Ayrıca zaman alıcı itiraz süreçleri ve yasal mücadeleler de ortaya çıkabilir.

Uluslararası bir yaklaşım da sorunlu. Bir ülkenin küresel kârlara vergi koyması, vergi makamlarının uluslararası beyan edilen hesapların doğruluğunu teyit etmesini zorlaştırıyor.

Avrupalılar, Avrupa akademisyenlerinden analizler içeren haftalık bültenimize abone olun

Ancak Birleşik Krallık, uluslararası firmaların sıfır (veya neredeyse sıfır) kurum vergisi ödemesine gerçekten bir şeyler yapmak istese, seçenekler mevcut.

Örneğin, vergi dairesi Starbucks’a, bölgedeki benzer yerel işletmelerin ödediği orana dayanarak şube başına sabit bir asgari kurum vergisi uygulasaydı ne olurdu?

Eğer Starbucks ödemek yerine mağazalarını kapatmayı seçerse, bu sorun olmazdı.

Kahve dükkanı piyasası popüler bir alan ya da ekonomik terimlerle “yüksek derecede rekabetçi”. Dolayısıyla Starbucks yerel caddesindeki şubesini kapatmaya karar verirse, “Moonpounds” adını verebileceğimiz başka bir kahve dükkanının bu boşluğu doldurması muhtemel.

Starbucks kahvesinin sadık hayranları olsa da, öyle olmayan ve paralarını başka kahve zincirlerine veya bağımsız dükkanlara harcamaktan memnuniyet duyacak pek çok kişi var.

Moonpounds işleri korur, yerel ekonomiye ve vergi tabanına daha etkili bir katkı sağlar –ve kârları yurt dışına yönlendirmez.

Buradaki fikir, belirli bir çok uluslu şirketin ülkede faaliyet göstermeye devam edip etmemesinin vergi dairesi için bir önem taşımamalı olmasıdır; vergi dairesi bu tür tehditlere omuz silkmekle yanıt vermeli. Bu, vergilendirmeye yönelik “varoluşsal kayıtsızlık” olarak adlandırılabilecek bir yaklaşım.

Varoluşsal kayıtsızlık ilkesi altında, ticareti durdurma tehditleri göz ardı edilmeli. Benzer şekilde, iş kayıpları ve hazineye yapılacak KDV gelirlerine dayalı coşkulu savunmalar da görmezden gelinmelidir; zira bu işler ve KDV gelirleri yeni piyasa oyuncularının da sağlayacağı şeylerdir.

Bu, belirli bir Starbucks kafeinin kapanması durumunda onun yerini kolayca alabilecek çok sayıda potansiyel yeni işletme olduğu anlamına geliyor. Bu işletmeler, yerel ekonominin canlılığına ve Birleşik Krallık hazinesine düzenli olarak daha fazla katkıda bulunacaktır.

Smith tarafından destekleniyor mu?

Aynı teori diğer birçok büyük işletme için de geçerli.

İnsanların evlerine ürün teslim etmek de son derece rekabetçi bir pazar. Ve internet aramalarınızda size yardımcı olmaktan memnuniyet duyacak pek çok teknoloji şirketi var. Bulut depolama veya uygulama satışları için de durum aynı.

Büyük şirketler tarafından sunulan bu hizmetlerin çoğu için, yerlerini almayı dört gözle bekleyen çok sayıda potansiyel yeni oyuncu ve rakip mevcut.

Çok sayıda insanı istihdam eden büyük firmalara vergi yüklenmesi fikri bazen işletme karşıtı veya büyüme karşıtı olarak görülebilir. Ancak kurumsal dünyada adalet fikri, geçmişteki ekonomi düşünürlerinin teşvik ettiği bir şeydi.

Blurred image of busy cosy cafe.

Örneğin 18. yüzyılda, “ekonominin babası” Adam Smith kâr vergilendirmesinin savunucusu değildi. Ancak vergi sonuçlarının kalıcı gelir veya hasılat eşitsizliğine yol açmasını da desteklemiyordu.

Kafeler popüler.
Indran5/Shutterstock

20. yüzyılda John Maynard Keynes, kurum vergisini esasen ekonomik döngünün aşamasına göre artırılıp azaltılabilecek bir mali politika aracı olarak görüyordu. Ayrıca vergilendirmeyi aşırı kârlara karşı uygun bir yanıt olarak da değerlendiriyordu.

Büyük uluslararası şirketlerin kârlarının vergilendirilmesine ilişkin ekonomik düşünce, artık Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü’nün (OECD) bile çok uluslu şirketlerin kârlarını düşük vergili cennetlere kaydırmalarını engellemek ve ülkeler arasındaki vergi oranlarının rekabetçi olarak düşürülmesini (veya “dipteki yarış”) önlemek için asgari bir kurum vergisi oranını (%15) aktif olarak desteklediği bir noktaya geldi.

OECD, etkili ve daha adil kurum vergilerinin yeterli siyasi iradeyle tasarlanabileceği fikrini destekliyor gibi görünüyor. Ve bu siyasi irade, bazı uluslararası firmaların bu süreçte ülkeden ayrılacağı endişesiyle zayıflatılmamalıdır.

İlginizi Çekebilir: Apple, İnsanların Yapay Zekayı Sağlık İçin Nasıl Kullandığını İncelemek Üzere Yeni Bir Uygulama Başlattı →

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Ağ Bağlantıları:Monitör • Fiyat Karşılaştırma • Donanım Forumu • Sağlıklı Yaşam • Haber
\n\n